باران

 

جاده ی خاکی...

   در اعماق فراموشی ها ...

            وقتی در گذرروزها هستی

                  جاده ی خاکی را هرگز فراموش مکن.

    

آسمان ابری است     

      بغضي نهفته دارد                 

   به قدر تموم اشكهای ما مي بارد  

 

    اشك...احساس...عشق...                   

             همه در باران خلاصه می شود  

 

                   تمام دلتنگی ها را می شود در باران دید.      

                                                                                       

                                         نم نم باران صدای قدم های زندگی است... 

 

 

خوشبختی

پروانه های احساس با قلبی بزرگ .....

ما در پی چه می گردیم!

دریغ.......

نمی دانیم خوشبختی در لانه ..قلب ویا حتی در چشمان خودمان ماوا دارد ودیوانه وار

در جستجویش هستیم.             

                                                

نا گفته نماند:

                     خوشبختی رسيدن به چيزهايی كه دوست داری نيست

                                دوست داشتن چيزهايي است كه داری...

 

بی نهایت

 

 به انچه که ارامشي بزرگ است

 

 در نهايت تصويري عاشقانه

                  

 به دنبال نگاهی عاشق اما محروم

 

 تصويري که سهمی از ان نداشتم

          

 فقط حس می کردم ارامشی بزرگ است

 

 پاکي ان احساس روحم را نوازشي داد

  

 از خود پرسيدم پاکترين عشق کجاست؟

 

 که از هوي و هوس راهش جداست

     

 ناگهان حس کردم طراوتي بر وجودم باريد

 

 انقدر ارام شدم که زجر دنيا فراموشم شد

 

 بله پاکترين احساس همان تصوير خيالم بود

 

 از جنس باران که مرا جان بخشيد

                                                

 از باران هم پاکتر مگر مي شود بود

 

 گفتم شايد اين عشق پاک مرا بشويد

  

 مرا از عشق سيراب کند

 

 اين احساس که از اسمان باريد

     

 از جنس باران بود بر خاک تشنه و نا چيز

 

 و حالا من هم قدري پاک شده ام