ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش
بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش
وقت است از فراق تو وز سوز اندرون
آتش در افکنم به همه رخت وپخت خویش
زبان خامه ندارد سر بیان فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق
دریغ مدت عمرم که بر امید وصال
به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق
سری که بر سر گردون به فخر می سودم
به راستان که نهادم بر سر آستان فراق
چگونه باز کنم بال در هوای وصال
که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق
کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی
فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق
بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود
ز موج شوق تو در بحر بی کران فراق
اگر به دست افتد فراق را بکشم
که روز هجرسیه باد و خان ومان فراق
رفیق خیل خیالیم وهمنشین شکیب
قرین آتش هجران و هم قران فراق
چگونه دعوی وصلت کنم به جانکه شده ست
تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق
ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار
مدام خون جگر می خورم ز خوان فراق
فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق
ببست گردن صبرم به ریسمان فراق
به پای شوق گر این ره به سر شدی حافظ
به دست هجر ندادی کسی عنان فراق