لحظه ی خداحافظی

نگاهم را به آسمان می دوزم

آسمان هنوز هم آبی است

اما من دیگر من نیستم

صدای سوز قلبم را می شنوم که در دوری عزیزانم چطور می نالد

گرمی محبت عشقم را حس می کنم

که با شمع وجودش جرات رفتن و بودنم  را می دهد

دلم آشوب است از جدایی

و در سرور است از پیوند

زندگی را

                  با گرمی دستهایمان

                                          با محبت نگاهمان

                                                                  و با زمزمه قلبهایمان

                                                                                            خواهیم ساخت

به نهایت عشق خواهیم رسید